چهارشنبه 26 تیر 1387
دلم میخواد خدا برام قصّه بگه
تا خوابم بِِبَره به اَندازۀ
سیصد ساااااااااااااال . . .
شنبه 15 تیر 1387
دل آدم مثل صدفی هست که توش مروارید عشق نهفته ست،
تا شکسته نشه اون مروارید آشکار نمیشه،
شاید خدا بخاطر همین دلهای شکسته رو خریداره . . .
سه شنبه 21 خرداد 1387
وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ یَسْجُدَانِ - الرّحمن:6
و بوته و درخت فرمانبردار اویند و او را سجده مى کنند.
آبان سال گذشته(1386)، یه روز جمعهای، رفته بودم گلابدره (یه جایی در دامنه کوه، نزدیک دربند تهران).
هوا حسابی پاییزی بود. از قامت زیبای درختان، عاشقی می بارید.
برگ هایی که جان در کفِ باد میسپردند و رقصکنان به آغوش خاک میرفتند به شوق دیدارش!
گوشِ دل به آهنگ پاییز سپرده بودم و چشم به خاکی که بر قدوم برگهای عاشق بوسه میزد. در مسیری که میرفتم، برگی در پیش رویم ظاهر شد، برگی عاشق، برگی که تا دمِ آخر نام «الله» بر سینهاش حک بود و تسبیح خدا میگفت!
و این تصاویر همان برگ عاشق است
خدایا!
به تو پناه میآورم از روزی که تنم چون برگ زرد و خشکیده رگی
رهسپار زمین میگردد،
که در آن روز نیز همچو برگی عاشق، رقصکنان به آغوش خاک میروم
به شوق دیدارت!
پیغام 
